Walka o Józefów

Walka o Józefów

Józefów, małe miasteczko bojowe,                                                                                      W historii Polski jest dawno zapisane.                                                                                    Tu padł Romanowski w powstaniu styczniowym                                                                     I wielu innych do dziś nam nie znanych.

Znana natomiast każdemu była                                                                                          Niemiec potęga, gestapowców knuty,                                                                              Nienawiść nasza dziesięć wieków sięga,                                                                                 Dosyć już mamy tej niemieckiej buty!

Kto zna Józefów i jego okolice,                                                                                              Te lasy, góry i knieje Roztocza,                                                                                                Tych dzielnych mężczyzn, te piękne dziewice,                                                                      Wie, że młodzież to mężna i bardzo urocza.

I tak ja tu piszę wspomnienia                                                                                                   O  walce na Lubelszczyźnie                                                                                                   Nie są to bajki, sny czy złudzenia,                                                                                     Dzieje  miasteczka na Zamojszczyźnie.

Jest to miasteczko między lasami,                                                                                         Małe nieznane i bardzo zniszczone                                                                                      Tu walczył Polak dzielnie z Niemcami,                                                                                  Za wolność Polski i jej obronę

I tu jak w naszej całej polskiej ziemi                                                                                   Powstał Naród by zrzucić kajdany,                                                                                       By żyć spokojnie raz już między swemi                                                                                 A rozbić w pył ten „naród wybrany”

Zaczęto zaraz po kampanii wrześniowej                                                                                  Po cichu, między sobą na ucho wciąż szeptać                                                                      Należy mieć dużo broni gotowej,                                                                                      Będziemy jeszcze po szwabskich łbach deptać!

Założono zaraz związek konspiracyjny,                                                                                 By nie tracić wiary w należne nam zwycięstwo                                                                       Wydano biuletyn informacyjny                                                                                                 By podnieść hart, bojowość i męstwo.

Jednak się znalazły i męty społeczne,                                                                                 Którzy nieświadomie, lub też i dla zysku                                                                                 Stali się wrogami i to niebezpiecznie,                                                                                    Żadnej tajemnicy nie trzymając w pysku

Tak się przyczynili  ci nasi wrogowie,                                                                                     Że do nas przybyło sławne Niemców ‘’Schupo’’                                                           Przyszło pewnej nocy to niemieckie mrowie                                                                          By strzelać Polaków i nie szczędzić trupów.

Było ich pięciuset, obstawili miasto                                                                                        Zaczęli pędzić ludzi dookoła                                                                                              Któż się to upora z tą wielką hałastra,                                                                                 Niejedna matka ‘’O Boże!’’ zawoła

Pędzono ulicami setki tego ludu,                                                                                            Do kościoła ,na rynek do gminy.                                                                                            Och Boże ! Boże! przyczyń nam tu cudu !                                                                         Wołały w rozpaczy powstańców rodziny

Czy to jest kara dla nas od Boga ?!,                                                                                   Tak mówił  jeden z partyzantów na górze.                                                                            Jakaż to straszna idzie pożoga,                                                                                           My się nie damy ,my Naród nie tchórze!

Tak rozmawiali dwaj partyzanci                                                                                         Stojąc na skale góry Szpindowej,                                                                                          Kiedy w Józefowie podli okupanci                                                                                            Spędzali ludność na miejsce zbiorowe.

Wszyscy radzą wspólnie i to bardzo żywo                                                                     Piast, Grom, Korsarz i stary Zagłoba                                                                                 Jastrząb się odezwał; zaraz będzie żniwo!                                                                             Selim się nasz zerwał , to mi się podoba!

Odprawę zakończył wystrzał karabinu,                                                                                To Niemiec na górach ruch  zaobserwował                                                                             Chciał zabić, pod górę idącą dziewczynę,                                                                            Na szczęście nie trafił, lecz raczej spudłował

Już połączone oba zgrupowania                                                                                          Słuchają co powie nasz Stary                                                                                              Czas odprawę zakończyć i to bez czekania                                                                         Na oficerów i brakujących z wiary.

Wtem woła wąsaty Zagłoba;                                                                                                  Miszka ciągnie z Sowietami                                                                                                    Odważna to była osoba                                                                                                           I  często był w akcjach wraz z nami

Choć sam życie stracił za Józefów                                                                                      Pamięć jego została tu z nami,                                                                                                Że zginać on zawsze był gotów,                                                                                            Za wolność razem ze swymi Sowietami.

Kto wierzy w Boga do ataku !                                                                                               Padł rozkaz przez Korsarza wydany,                                                                                      Z Niemców  ma nie być ni śladu ni znaku                                                                            Bo każdy Ojczyźnie oddany!

Wtem zagrało erkaemów czterdzieści                                                                                Niemcy obronę przyjęli,                                                                                                          Serie się sypią po mieście,                                                                                                      A ludzie z cmentarza już zwieli

Tak na kresach Zamojszczyzny                                                                          Sprawiedliwość mierzono kulami                                                                                           Tu mszczono krew naszych bliźnich                                                                                       Z odwiecznymi wrogami, Niemcami.

Jak widzisz  rynsztok w Józefowie,                                                                                         Płynęła nim krew  – ta czerwona,                                                                                             O tym ci każdy dziś powie                                                                                                       Co znaczy ta ziemia zbroczona.

Choć trupy padały w tej walce,                                                                                               A Niemców zmiatano z ulicy,                                                                                               Niejeden skrwawione miał palce,                                                                                           Lecz bronił partyzanckiej stolicy.

Tu Wiarus, Hel i Radykał,                                                                                                      Rozbili załogę samochodu.                                                                                                    Niejeden się z nimi potykał                                                                                                       Lecz wszyscy polegli za młodu.

Odważny Kudełka nam zginął,                                                                                               A Miszka głowę położył                                                                                                             I chociaż  bohaterstwem zasłynął                                                                             Sprawiedliwości wymierzyć nie dożył

I kiedy człowieku przeczytasz,                                                                                                Dzieje naszego Józefowa,                                                                                                      Z westchnieniem każdego zapytasz                                                                                      Kto żyje i kto się dziś chowa.

Imiona nasze nieznane,                                                                                                        AKowcy wszyscyśmy byli.                                                                                                        Choć życie nasze stargane                                                                                                 Lecz Niemców żeśmy przeżyli.

Zygmunt Puźniak – 2000 r. na podstawie notatek z 1971r., sporządzonych podczas rozmowy z „Jastrzębiem” Edmundem Maśko .

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s